Direct naar de inhoud van deze pagina

Dhr Raaff

Mijn ervaringen met Diemenvoorelkaar zijn positief

Sneeuwballengevecht met vrouwen en een kat die Popika heet


De heer de Raaff, 83 jaar oud, bezocht een jaar geleden een ontmoetingsbijeenkomst van Diemenvoorelkaar. Bij die gelegenheid deed hij een aanbod behulpzaam te zijn bij videobewerking. Hij heeft een goede ervaring met iemand die hij daarna hielp bij het overzetten van VHS banden naar een usb stick. Beetje monteren en een muziekje er onder, hij deed het graag en goed.
Geen wonder want de heer de Raaff heeft een vakopleiding fotografie gevolgd en in zijn diensttijd nog een aanvullende opleiding gevechtsfotografie. Het laatste stelde niet veel voor: "Als dienstplichtigen kozen wij natuurlijk voor vrouwen met wie we een sneeuwballengevecht hielden dat op foto's een beetje op een gevecht leek."

In 2013 exposeerde hij met een twintigtal foto's uit de jaren vijftig die hij toen in het net opgeleverde Slotermeer gemaakt had. Het was voor de mensen een feest van herkenning, meer dan dat hij het vakfoto's vond. De heer de Raaff is een bescheiden man die merkte dat hij nooit een echte vakfotograaf zou worden.
Zijn vrouw en hij zijn sinds twee jaar in Diemen woonachtig nadat ze lange tijd net over de grens in België gewoond hebben. Daar gaf hij ook als vrijwilliger een cursus filosofie aan ouderen. De ene week praktische filosofie, de andere week klassieke filosofie. Zelf is hij een groot bewonderaar van De Amsterdamse filosoof Spinoza.

Zijn ervaring met Diemenvoorelkaar vindt hij positief. Zijn aanbod van hulp bij videobewerking wil hij handhaven. Op de vraag of hij zelf een vraag heeft, geeft hij aan dat hij het moeilijk vindt zelf te omschrijven wat hij leuk vindt. "Maatje zijn lijkt mij wel wat. Met iemand die geïnteresseerd is in fotografie of filosofie. Eigenlijk met alles behalve sport en voetbal want daar heb ik niets mee."
Tot slot begint de heer de Raaff te glunderen als hij een herinnering ophaalt aan een project in Amsterdam Oost waarbij moslimkinderen ouderen moesten interviewen die de oorlog hadden meegemaakt. Op de vraag of hij toen ook een kat gehad had, antwoordde hij bevestigend en dat die Popika heette. Rare naam vonden de kinderen. Hij vertelde dat het de afkorting was van Poepen, Pissen en Kakken en het succes was verzekerd.

Geïnspireerd...?
Meld je aan

Registreer hier

Meer inspiratie?

Bekijk alle verhalen